Je somber voelen – soms nét tegen depressief aan – ontstaat vaak niet zomaar. Het kan zijn dat er in je leven veel is gebeurd en dat je steeds maar bent doorgegaan. Gevoelens heb je opzijgeschoven, omdat het moest, van je omgeving of van jezelf. Totdat het op een dag niet meer gaat. Alsof er van binnen ineens hard op de rem wordt getrapt. Je stagneert.
Een depressie kun je dan zien als een donkere wolk of een grote berg. Een berg die niet in één keer hoeft te verdwijnen, maar die je stap voor stap kunt opruimen. Door stukje bij beetje onder ogen te zien wat erin zit. Dat doe je niet alleen. Juist dan is het belangrijk dat er een wetende getuige bij je is: iemand die bij je blijft, die aanwezig is terwijl jij de somberheid of depressie ingaat.
Waarom dat zo belangrijk is? Omdat de pijn vaak is ontstaan in de verbinding met anderen, en heling ook plaatsvindt in verbinding. In die berg zit vaak veel verdriet. Verdriet om pijnlijke gebeurtenissen uit het verleden die nog steeds in je systeem aanwezig zijn. Je bent destijds doorgegaan, omdat het nodig leek. Maar wat niet gevoeld werd, is gebleven.
Een depressie zet alles stil. Ze dwingt je om te stoppen, je terug te trekken en naar binnen te keren. Niet langer doorgaan, maar luisteren.
Somber en depressief zijn is zwaar. Het vraagt moed om daar niet voor weg te lopen. Door te kiezen voor coaching, waarin ik er als mens én als professional echt bij je ben, kun je stap voor stap ruimte maken. In jouw tempo. Zo ontstaat er langzaam weer beweging, en kun je de weg uit de depressie voorzichtig terugvinden.
Als je vaak geïrriteerd bent
Heb je geen last van somberheid, maar merk je dat je vooral voortdurend geïrriteerd bent? Dan speelt vaak hetzelfde mechanisme.
Waarschijnlijk heb je te veel dingen laten liggen die wél om jouw aandacht vragen. Misschien heb je je te weinig uitgesproken, ben je (onbewust) weggekeken van wat je voelde en ben je gewoon doorgegaan. Maar wat je wegduwt, verdwijnt niet. Het stapelt zich op.
Dat is wat ik ‘achterstallig onderhoud’ noem. Het helpt om eerlijk te onderzoeken wat je hebt laten liggen. Waar zei je geen nee terwijl je dat wel wilde? Waar slikte je iets in? Wat kreeg geen aandacht?
Onder irritatie schuilen vaak boosheid en verdriet. Geef je die emoties ruimte, dan merk je dat de constante irritatie langzaam afneemt. Je hoeft dan niet meer op scherp te staan.
De volgende stap? Laat dingen voortaan niet meer liggen. Spreek je uit in het moment. Voel wat er speelt en handel ernaar. Zo voorkom je dat de berg opnieuw groeit — en blijf je dichter bij jezelf.
Lees verder:
