Voor mij begint coaching bij één belangrijk ding: een echte ja naar jezelf. En op een dieper niveau is dit ook ja tegen het leven zelf.
We zijn van nature geneigd om te duiken wanneer iets spannend wordt. We trekken ons terug, bedenken redenen waarom het nu niet kan of houden onszelf onbewust klein.
“Het is te duur.”
“Ik heb het nu te druk.”
“Eerst moet dit geregeld zijn.”
Maar wat zit daaronder? Vaak is het angst. Angst om pijn te voelen. Angst om te veranderen. Of angst om echt naar jezelf te kijken en ook die kanten te zien die minder comfortabel zijn en is het confronterend in die spiegel te kijken.
Misschien neem je weinig verantwoordelijkheid en voel je je snel slachtoffer. Misschien ga je steeds over je eigen grenzen heen. Of ben je in je relatie degene geworden die alles bepaalt, regelt en alles iedereen uit handen neemt.
Juist daar ligt de sleutel.
Coaching: komen opdagen met je weerstand
Commitment betekent voor mij niet dat je zonder weerstand aan coaching begint. Het betekent dat je komt opdagen mét je weerstand. Ook als een stemmetje zegt: “Dit gaat toch niet helpen.” Of: “Ik doe het zelf wel.”
Want juist wanneer we onze patronen, overtuigingen en weerstand durven aankijken, ontstaat er ruimte voor echte verandering.
Kiezen voor coaching: je hoeft het niet alleen te doen
En dat hoeft niet alleen. Veel van wat ons heeft geraakt en onze wonden en kwetsuren, zijn ontstaan in verbinding met anderen. En juist in verbinding kan ook heling plaatsvinden. Met iemand die naast je staat, werkelijk aanwezig is, je spiegelt en je helpt zien wat je zelf misschien nog niet ziet.
Commitment aan jezelf is misschien wel de eerste stap naar weer echt voluit leven.
Meer lezen?
