Elise Timmer

In mijn coachpraktijk kom ik regelmatig tegen dat mensen in een liefdesrelatie zijn of geweest zijn, die ontstaan is vanuit de aantrekking tussen geliefden en waar onverwerkt trauma onderschuilt. (Pas) door de ander voel je je gezien, geliefd en gewaardeerd. Er wordt door de ander een stuk aangeraakt en geheeld van binnen. Er is dan sprake van

In elk contact of verbinding is er een grens en het is ook gezond deze grens te voelen. Als je deze niet voelt of erkent, word je grenzeloos. Grenzeloos zijn houdt in dat je (continu) over je grenzen heengaat, wat zich ergens gaat wreken. Je wordt bijvoorbeeld erg moe, krijgt een burn-out of wordt ziek.

Een liefdesrelatie begin je veelal om samen te zijn en te blijven. Soms ga je uit elkaar en dat is dan geen falen of een mislukking, maar soms nodig om iets wezenlijks in jezelf niet te verliezen. Je kunt dan kiezen om uit liefde los te laten, met respect voor wat er geweest is, in

Elk mens heeft behoefte aan verbindingen, we zijn sociale wezens en hebben contact nodig met anderen. Er is niets natuurlijker dan verbinden en toch is dat ook iets wat we heel lastig kunnen vinden. Verbinden is meer als met anderen samen zijn. Want het tegenstrijdige is dat je je juist heel alleen kunt voelen, terwijl